KanaÅ‚ ElblÄ…ski jest unikalnym systemem wodnym Å‚Ä…czÄ…cym najbardziej popularne zachodniomazurskie miasta (IÅ‚awa i Ostróda) oraz jeziora (Jeziorak i DrwÄ™ckie) z ElblÄ…giem i Zalewem WiÅ›lanym. Oryginalność polega na pokonywaniu 100-metrowej różnicy poziomów wody przy pomocy zabytkowego systemu Å›luz i pochylni. Te ostatnie sÄ… szynowymi urzÄ…dzeniami wyciÄ…gowymi napÄ™dzanymi mechanicznie siÅ‚Ä… przepÅ‚ywu wody. Ten Å›wiatowej klasy zabytek sztuki hydrotechnicznej, zaprojektowany przez holenderskiego inżyniera Jakoba Georga Steenke (ur. 30 czerwca 1801 w Królewcu, zm. 22 kwietnia 1884 także w Królewcu) w celu gospodarczego poÅ‚Ä…czenia wodnego Prus Wschodnich z BaÅ‚tykiem prawie 20 lat czekaÅ‚ na rozpoczÄ™cie budowy. Znacznie krócej, bo zaledwie 8 lat, trwaÅ‚a sama jego budowa. Już od 1852 roku miÄ™dzy IÅ‚awÄ… a ElblÄ…giem zaczÄ…Å‚ kursować parowiec iÅ‚awskiego armatora "Reederei Kardinal", później również firmy "Reederei Matzmor". Zalewski przewoźnik Munter dysponowaÅ‚ statkiem "Ursula". Odcinek MiÅ‚omÅ‚yn – Ostróda otwarto oficjalnie w roku 1860, mimo, iż pierwszy statek z ElblÄ…ga przypÅ‚ynÄ…Å‚ kanaÅ‚em do Ostródy już w 1856 r. Ostatni odcinek systemu kanaÅ‚ów z Ostródy do Starych JabÅ‚onek przez jezioro PauzeÅ„skie oddano w 1873 roku. Niemal równolegÅ‚e uruchomienie w 1872 roku konkurencyjnej linii kolejowej i uczynienie z pobliskich miast ważnych wÄ™zÅ‚ów komunikacyjnych osÅ‚abiÅ‚o gospodarcze znaczenie kanaÅ‚u, jednak do 1912 roku sÅ‚użyÅ‚ on wyÅ‚Ä…cznie transportowi pÅ‚odów rolnych, drewna i artykuÅ‚ów przemysÅ‚owych. Poza spÅ‚awem drewna do transportu sÅ‚użyÅ‚y barki produkcji elblÄ…skiej stoczni Schichau-Werft oraz statki ostródzkiego UrzÄ™du Budownictwa Wodnego (niem. Waserbauamt): parowce Steenke, Rothloff oraz holownik motorowy Osterode. Na statkach tych pÅ‚ywaÅ‚ późniejszy armator (ur. w 1888 roku w Siemianach poÅ‚ożonych na zachodnich brzegach Jezioraka niedaleko IÅ‚awy) Adolf Tetzlaff. Pierwsi turyÅ›ci popÅ‚ynÄ™li KanaÅ‚em ElblÄ…skim w 1912 r. statkiem pasażerskim o kwiecistej nazwie Seerose, który stanowiÅ‚ wÅ‚asność wspomnianego Adolfa Tetzlaff. Do 1927 roku jego flota turystyczna wzbogaciÅ‚a siÄ™ o statek Herta (1914) i jednostkÄ™ wycieczkowÄ… Heini (1925). Po 1927 roku statek Konrad zbudowany w stoczni elblÄ…skiej rozpoczÄ…Å‚ regularne rejsy turystyczne na najbardziej uczÄ™szczanej dziÅ› trasie Ostróda – ElblÄ…g. OrganizacjÄ… rejsów zajęło siÄ™ w latach trzydziestych Biuro ObsÅ‚ugi Turystycznej (niem. Verkehrsburo) w Ostródzie. W ElblÄ…gu żeglugÄ™ turystycznÄ… oferowaÅ‚y dwa biura prowadzone przez Wenzela i Harwardta oraz stowarzyszenie z. PrzywoÅ‚ane wczeÅ›niej przedsiÄ™biorstwo Adolfa Tetzlaffa funkcjonowaÅ‚o do koÅ„ca 1944 roku. DziaÅ‚ania wojenne 1945 roku spowodowaÅ‚y poważne uszkodzenia techniczne urzÄ…dzeÅ„ kanaÅ‚u. Z inicjatywy Zygmunta Mianowicza i przy pomocy Adolfa Tetzlaffa w 1948 roku ponownie udrożniono kanaÅ‚, na którym Å»egluga GdaÅ„ska wznowiÅ‚a regularne rejsy turystyczne. W poÅ‚owie lat siedemdziesiÄ…tych tabor pÅ‚ywajÄ…cy przejęła Å»egluga Mazurska, a od 1992 roku armatorem jest samorzÄ…dowy ZakÅ‚ad Komunikacji Miejskiej w Ostródzie "Å»egluga Ostródzko-ElblÄ…ska".